گیسووانت در خم هر باد رقصان است
حال من با حال تو انگار یکسان است
من میان دیدگانت مانده ام
بی خیال افسرده ودرمانده ام
اخر از هجر تو فریاد زنم
در پی عشق تو پایدار منم
ان دو چشمانت مرا دیوانه کرده
یاد رویت راهی می خانه کرده
سوز من با توهم نواست امشب
ماه من انگار که بی پرواست امشب
زار گشته حال این گیتی باز
یاد کن این دوری را باز
به تو عادت کرده بودم
ای به من نزدیکتر
ای نگاهم با تو پر نور تر
به تو عادت کرده بودم
مثل گلبرگی به شبنم
مثل عاشقی به معشوق
به تو عادت کرده بودم
ای که دوری ز من انگار
ای که بی تاب تو هستم
ای که محتاج تو هستم
به تو عادت کرده بودم
مثل مرحمی به دردم
به تو عادت کرده بودم
ای شفا بخش جانم
ای سکوتت واسه من درد
با نبودت منم شب گرد
به تو عادت کرده بودم
مثل تاریکی به مهتاب
مثل روشنی به خورشید
ای تو پر ز هر چه خوبی
به تو عادت کرده بودم
مثل یک شیشه ی زخمی
به تو عادت کرده بودم
هر شب وهر لحظه تنها
بیگانه ام من در دیار عشق تو
یک دنیا افسانه ام من در دیار عشق تو
سر به هر کوهی زدم افسوس
نیافتم نگاری مثل تو
ساده دل کندن ز تو سخت است
از کنارت دور بودن عذاب است
یک جهان قصه دارم بهر تو
عالمی افسانه دارم بهر تو
یاد ان یادگارت است هنوز
مرحم زخم از دیار عشق تو....
.............................................؟؟؟!!!
هیچ گاه خاطرت از ذهنم بیرون نمی رود
هیچ گاه حرفهایت را فراموش نخواهم کرد
هیچ گاه صدایت از گوشم بیرون نخواهد رفت
هیچ گاه تصویرت از چشمانم دور نخواهد شد
هیچ گاه مانند تو پیدا نخواهم کرد............
هیچ گاه کسی نیست جز من که تو را بخواهد
هیچ گاه صدای قلبم را نشنیدی ...........
هیچ گاه درکم نکردی چرا که عاشق نبودی
هیچ گاه نبودی در کنارم تا کنم احساس تورا.......!!
امشب به تو فکر میکردم ایا هنوز جایی در قلبت برای من است؟
ایا هنوز با اهنگ صدایم اشنایی ؟ایا هنوز مرا وجودم را احساس میکنی؟
دیری شده که سراغم را نگرفتی !ایا فراموشم کردی؟نکند که دیگر دوستم هم نداری!
من اینجا در خیالت جان باخته ام ایا تو خیالی برایم داری ؟
اری !احساس میکنم تو را اشتباه انتخاب کرده ام !تو مرا دوست نداشتی یو من...
غرق ان گفته هایت گشته بودم غرق احساس پوچت گشته بودم...
پشیمانم که دل باختم نزد تو !می روم نپرس کجا که هنوزم با تو ام..........
باور ندارم که از تو دور شده ام به اندازه ای که صورتت را از یاد برده ام
حتی ان چشمانت را که بیشتر از جانم دوست داشتم از یاد برده ام
اینک تو را ..عشقت را..محبتت را تمام روزهای خوشی را که با تو بودم از یاد برده ام
حتی دستان گرمت را که در زمستان های سرد گرمی وجودم بود از یاد برده ام
ان دستانی را که زیر باران در دستم بود و من هراسی از سرما نداشتم
ان دستان گرم تو را از یاد بردم ان همه احساس را از یاد بردم...
افسوس زود گذشت هرگز باور م نخواهد شد................
دلم برای گفتن اسم تو لک زده بود اما دیگر گوش های تو نمی شنید انگار
هر بار که من اسم تو را می اوردم بی حوصله جواب می دادی ....
گفتی به من دیگه نیار اسم منو لیاقت منو نداری بی وفا...
اما خودم مونده بودم کجای کارم غلته که اینجوری تا میکنی...
کم کم دیگه دارم عادت میکنم که اسم تو کم بیارم...
اما دلم گاهی میگه نمیشه اسم تو رو کم بیارم...
میگه اخه به اسم تو بد جوری عادت کرده دلم...
اگه بری تنها میشه این دل بی کسم ...
اما بدون بهش میگم یه جوری طاقت بیاره...
امدی سویم نگفتم که چرا؟
خواستی باز ابرویم نگفتم که چرا
دیده به دیدگانم بستی طرح عشق را
ندانسته دچارت گشتم نگفتم که چرا؟
ماندم در بند تو مانند یک برده ای بی جان
هر دم به فرمانت ماندم نگفتم که چرا؟
خود مرا اهوی کویت کردی
عاشق و معشوق رویت کردی
دیوانه تر از پیش راهی می خانه ام کردی
با این همه یکبار نگفتم که چرا؟
حال که من مستم ز یادت میروی!
دلم میخواهد بگوید که چرا؟چرا؟؟
.............................................
که هستم من؟ یک شب گرد عاشق
که هستم ؟همان تنهای خاموش
که هستم ؟یک تکه ابری پر ز باران
که هستم؟همان اسمان خالی ز ستاره
که هستم؟یک کبوتر بی پر و بال
که هستم؟همان ده نشین ساده دل
که هستم؟یک کوچه مانده به اخر
که هستم؟همان دیوانه تر از همیشه
که هستم؟همان تبسمی تلخ وپر معنا
که هستم؟یک جاده ی کوتاه
که هستم؟همان صبح تاریک وتنها............
تمام نوشته های این وبلاگ احساس درونی من است