پشیمان
این منم که پشیمان ز درگاهت
میخورم هر دم غبطه به یارانت
ای که دارم ز تو دارایی خود
ای که دردم را تو داری درمان
میکنم توبه مرا بخشش کن
بگذار که ایم به سویت یکبار
مرا نگذار که تنها باشم
غرق در تاریکی یو ظلمت باشم...
+ نوشته شده در شنبه ۲۳ آذر ۱۳۸۷ ساعت 16:5 توسط گیتی
|
تمام نوشته های این وبلاگ احساس درونی من است